آسمونی
 

من از جهانی دگرم من از جهانی دگرم             ساقـی از ایـن عالـم واهی رهـایـم کـن

رهـــــایـــــــــم کـــــن

 

نمـی خواهـــم در ایـــن عــالـم بمـــانم             بیا از این تـن آلوده و غمگین جدایم کـن

جــــدایـــــــــم کـــــن

 

تـو را اینجـا بـه صدهـا رنگ مـی جوینـد             تــو را بـا حیلــه و نیــرنـگ مـی جـوینــد

تـو را با نیـزه هــا در جنگ مــی جوینـد              تــو را اینجا بـه گرد سنگ مـی جـوینــد

تـو جــــــان مـــــی بخشـــی و اینجـــــا             بـــه فتـــوای تــو می گیرنـد جــان از مــا

نمیدانم کی ام من نمیدانم کی ام من              آدمــم روحـم خـدایـم یــا کــه شیطانـم

تو با خود آشنایم کن

 

اگــــــــــر روح خـــــداونــــــدی               دمیده در روان آدم و حواست

پس ای مردم خـدا اینجاست               خـدا در قـلب انسان هـاست

بـه خـود آی تــا کـه دریــابــی               خـدا در خـویشتـن پیـداسـت

 

همـای از دست ایــن عـالـم

پر پرواز خود بگشود و در خورشید و آتش سوخت

خداوندا بسوزانم همایم کن

 

نمـی خواهـــم در ایـــن عــالـم بمـــانم             بیا از این تـن آلوده و غمگین جدایم کـن

جــــدایـــــــــم کـــــن

 

مـن از جهانی دگـرم

?نوشته:جمال | در جمعه ٢٠ اسفند ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 
همه چیز را فروختم جز آن صندلی که جای تو بود،
 شاید آن روز که برگشتی خسته باشی !
?نوشته:جمال | در دوشنبه ٢٤ آبان ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

محال نیست که بدانی

به تردید مانده ای میان دو فاصله 

ریخته بر 

دو کلام کهنه 

" تولد و مرگ " 

مانده میان راه ها 

به طلسم معجزات 

و مکرر تقلید 

نمناکی خاک و بی انتهایی کهکشان شب را رها کن 

و به همین کلام بی درنگ قناعت 

که زمان می گذرد 

و به سودای اشک

تنها فاصله ای را پر کرده  

از هول سادگی تولد 

و تاریکی آخر مرگ 

سخن به تیره خو کرده 

و مجال بی حاصلی روز ..

نفسی مانده برخیز 

خواستی نجوا کن 

بی جبر طریقت راه 

همان 

ساده کلام اعجاز به 

روشنی !

?نوشته:جمال | در سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

زندگی مال من است

زندگی دفتر شعری ست

که با فلسفه ویژه خود

غزلی نوشته ام بر برگش

و نباید بگذارم دگری

بنویسد غزلی بر ورقش

 

زندگی مال من است

زندگی لوح سفیدی ست

در آن حک شده اندیشه من

و مبادا که کسی

طرح خود نقش زند با قلمش

 

زندگی مال من است

زندگی قطعه نوایی است هماهنگ و لطیف

می رسد آوایش

و نباید دگری .. بنوازد سازَش

و کند نا سازَش

 

زندگی مال من است

زندگی باغچه بکر من ست

که در آن می کارم

آنچه را خواسته ام

و درو خواهم کرد

آنچه را کاشته ام

زندگی مال من است 

زندگی راز بزرگی ست

که هر کس باید

بگشاید رمزش .. با کلید عمرش

زندگی نقطه آغاز من است

زندگی قصه پرواز من است

زندگی مال من است ... !

۰

۰

?نوشته:جمال | در سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

همه چیز آرومه تو به من دل بستی این چقدر خوبه که تو کنارم هستی

همه چی آرومه من چقدر خوشحالم پیشم هستی حالا به خودم می بالم

تو به من دل بستی از چشمات معلومه من چقدر خوشبختم همه چی آرومه

تشنه ی چشماتم منو سیرابم منو با لالایی دوباره خوابم کن

بگو این آرامش تا ابد پا بر جاست

حالا که برق عشق تو نگاهت پیداست

همه چیز آرومه من چقدر خوشحالم پیشم هستی حالا به خودم می بالم

عاقشم هستی این از چشمات معلومه

همه چیز آرومه تو به من دل بستی این چقدر خوبه که تو کنارم هستی

قصه ها خوابیدن شک نداریدیگه
تو  به احساس من


تشنه چشماتم منو سیرابم کن منو با لالایی خوابم کن

بگو که این آرامش تا ابد پا برجاست

?نوشته:جمال | در سه‌شنبه ۳۱ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

نمی دانستم رسیدن به این سادگیست!

یک خط!

ساده و بی ادعا!

جائی که

آبی ِ تو

به خاکی ِ من

پیوند می خورد!

?نوشته:جمال | در شنبه ٢۸ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

sms44u.blogfa.com

?نوشته:جمال | در چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

ببین چیزى رو جا نذاشتیم

.

.

.

.

.

.

 

.

.

.

.

.

.

.

.


.......................خاطره‌هامون!

?نوشته:جمال | در چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

درقلمرو دل آن چه را براستی از زندگی تمنا داری

 درین جهان سراغ نتوانی کرد

 تمامی آن که مشتاقی وآرزومند نهفته بدرون تست

ودیگر هیچ کجا یافت می نشود

در اعماق دل خویش جستجو کن

و چون باز تو راز گوید

روشنی پیام را در پندارهای باطل مپیچ

او یگانه پیامبر تست

پیغام را دریاب که دل، تنها راه هموار است

 به جانب عشق و شادمانی و سرشاری.

آن چه در دست های تو گنجد فراتر از قامت دست نرود

اما خیالی که بر دل نشیند همواره فزونی یابد وسعت پذیرد

و جاودانه در گستره های تکامل ریشه دواند

دل را وسعتی ست به پهنه ی گیتی

و جایگاه عشق است تا که در او جای گیرد و لبریزش کند

و این معنای مطلق زندگی است...

?نوشته:جمال | در چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

روزگاریست که سودای بتان دین من است

                                       غم این کار نشاط دل غمگین من است

دیدن روی تو را دیده جان بین باید

                                    وین کجا مرتبه چشم جهان بین من است

یار من باش که زیب فلک و زینت دهر

                                     از مه روی تو و اشک چو پروین من است

تا مرا عشق تو تعلیم سخن گفتن کرد

                                 خلق را ورد زبان مدحت و تحسین من است

دولت فقر خدایا به من ارزانی دار

                              کاین کرامت سبب حشمت و تمکین من است

واعظ شحنه شناس این عظمت گو مفروش

                               زان که منزلگه سلطان دل مسکین من است

یا رب این کعبه مقصود تماشاگه کیست

                                 که مغیلان طریقش گل و نسرین من است

?نوشته:جمال | در چهارشنبه ٢٥ فروردین ۱۳۸٩ | پيام هاي ديگران ()
 

          می تراود مهتاب

                 می درخشد شبتاب

                 نیست یکدم شکند خواب به چشم کس و لیک

                غم این خفته چند

                خواب در چشم ترم میشکند.

 

                نگران با من استاده سحر

                صبح میخواهد از من

               کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر

               در جگر لیکن خاری

               از ره این سفرم میشکند.

 

               نازک آرا تن ساق گلی

               که به جانش کشتم

               و به جان دادمش آب

               ای دریغا! به برم میشکند.

 

                دستها می سایم

                تا دری بگشایم

               برعبث می پایم

               که به در کس آید

               در و دیوار به هم ریخته شان

               بر سرم می شکند.

 

              می تراود مهتاب

             می درخشد شبتاب !

             مانده پای آبله از راه دراز

             بر دم دهکده مردی تنها

             کوله بارش بر دوش

             دست او بر در ، می گوید با خود :

            غم این خفته چند

            خواب در چشم ترم میشکند.

?نوشته:جمال | در شنبه ٢۱ آذر ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

تصورهای باطل نقش زد آینده ما را


به تصویری مجازی خط کشید آیینه ما را


رفاقتها،محبتها چرا زیبا سرابی بود


گذشته لحظه‌های عشق ما آشفته خوابی بود


غرورم را لباست می‌کنم،باز التماست می‌کنم


تا وقت دیدار


دو چشمم فرش پایت می‌کنم،جانم فدایت می‌کنم


من را میازار،من را میازار


برای خنده‌هایت بر من و بر اشک خونینم دلم تنگه


برای سر نهادن‌های تو بر دوش و بالینم دلم تنگه


برای با تو بودن‌ها دلم تنگه،نفس با تو کشیدنها دلم تنگه


تصورهای باطل نقش زد آینده ما را


به تصویری مجازی خط کشید آیینه ما را


رفاقتها،محبتها چرا زیبا سرابی بود


گذشته لحظه‌های عشق ما آشفته خوابی بود


غرورم را لباست می‌کنم،باز التماست می‌کنم


تا وقت دیدار


دو چشمم فرش پایت می‌کنم،جانم فدایت می‌کنم


من را میازار،من را میازار


شکستنهای قلب پرغرورم،تحمل‌کردن روح صبورم


شمردن‌های تکرار شب و روز،غم شب‌تلخی و تنهایی روز


برای آن دو چشم کهربایی،که آتش زد مرا با بی‌وفایی


برای بوسه هنگام دیدار،وداع تلخ آن با چشم نم‌دار


شکسته قلب من بشکستی و از من نپرسیدی


دل بسوزنده آهم بدیدی و هرگز نترسیدی


هنوزم آسمانم را فقط تنها تو خورشیدی


کشانیدی به ویرانی مرا از غم تو پاشیدی


غرورم را لباست می‌کنم،باز التماست می‌کنم


تا وقت دیدار


دو چشمم فرش پایت می‌کنم،جانم فدایت می‌کنم


من را میازار،من را میازار

 

?نوشته:جمال | در سه‌شنبه ٢۸ مهر ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

غنچه از خواب پرید

و گلی تازه به دنیا آمد

خار خندید و به گل گفت سلام

و جوابی نشنید

خار رنجید ولی هیچ نگفت

 

ساعتی چند گذشت

گل چه زیبا شده بود

دست بی رحمی آمد نزدیک

گل سراسیمه ز وحشت افسرد

لیک آن خار در آن دست خلید

و گل از مرگ رهید

 

صبح فردا که رسید

خار با شبنمی از خواب پرید

گل صمیمانه به او گفت سلام

 

?نوشته:جمال | در پنجشنبه ٢٩ امرداد ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

 

خلوتی می خواهم

               قلمی از گل یاس

                               دفتری جنس بلور

                                                 بنویسم از عشق

                                                                  بسرایم از نور

روی خط های نسیم

                      دو قدم راه روم

                                    بکشم شکل تورا

                                             و به دستت انگور

یادم افتاد شبی

            رفته بودیم ته باغ

                            تو به من می گفتی

                          بنویس چشم شیطان شده کور

?نوشته:جمال | در دوشنبه ۱٢ امرداد ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

من چرا آمده ام روی زمین

در یکی روز عجیب،
 مثل هر روز دگر،
خسته و کوفته از کار، شدم منزل خویش،
منزلم بی غوغا، همسر و فرزندان، چند روزی است مسافر هستند، توی یک شهر غریب،
فرصتی عالی بود،     بهر یک شکوه تاریخی پر درد از او .........
پس به فریاد بلند، حرف خود گفتم من:
با شما هستم من!
خالق هستی این عالم و آن بالاها ......  !
من چرا آمده ام روی زمین؟
شده ام بازیچه ، که شما حوصله تان سر نرود؟
بتوانید خدایی بکنید؟  و شما ساخته اید این عالم ،
با همه وسعت و ابعاد خودش ، تا به ما بنمائید ،
قدرت و هیبت و نیروی عظیم خودتان ؟؟؟؟
هیبتا ، ما همگی ترسیدیم ! به خداوندیتان ،
تنمان می لرزد ...... !
چون شنیدیم ز هر گوشه کنار ، که شما دوزخ سختی دارید ، ......
‬آتش سوزنده و عذابی ابدی !
و شنیدیم اگر ما شب و روز ، ز گناهان و ز سر پیچی خود توبه کنیم ،
چشممان خون بارد ،  و بساییم به خاک درتان پیشانی ،  و به ما رحم کنید ، و شفاعت باشد
و صد البته کمی هم اقبال ، حور و پردیس و پری هم دارید ......
تازه غلمان هم هست ،                        چوت تنوع طلبی آزاد است !
من خودم می دانم که شما از سر عدل ، بخت و اقبال مرا قرعه زدید ، همه چیز از بخت است !
شده ام من آدم ، اشرف مخلوقات ، (راستی حیوانات ، هر چه کردند ندارد کیفر؟)
داشتم خدمتتان می گفتم ، قسمتم این بوده ،  جنس من مرد شده ! آمدم من دنیا ،
پدرم این بوده ، که به من گفت : پسر ! 
مذهبت این باشد ، راه و رسم و روشت این باشد !
سر نوشتم این بود ،  جنگ و تحریم و از این دست نعم ..... !
هر چه قرعه من آمد !
راستی باز سوالی دارم ، بنده را عفو کنید .
توی آن قرعه کشی ،                           ناظری حاضر بود ؟
من جسارت کردم،  آب هم کز سر من بگذشته، پاسخی نیست   ولی می گویم:
من شنیدم که کسی این می گفت:
چشم ز خودش بی خبر است. چشم را آینه ای می باید، تا خودش در یابد،
تا بفهمد که چه رنگی دارد ،   تا تواند ز خودش لذت کافی ببرد.
عجبا فهمیدم ، شده ام آینه ای بهر تماشای شما !
به شما بر نخورد  ..... ! از تماشای قد و قامتتان سیر نگشتید هنوز ؟
ظلم و جور و ستم آینه را می بینید؟  شاید این آینه ، معیوب و کج است ،
خط خطی گشته و پر گرد و غبار !  یا که شاید سر و ته آینه را می نگرید !
ورنه در ساحتتان ، این همه زشتی و نا زیبایی؟
کمی از عشق بگوییم با هم.
عرفا می گویند : که تو چون عاشق من بوده ای از روز ازل ،  خلق نمودی بنده !
عجبا !  عشق ما یک طرفه است ؟     به چه کس گویم من ؟   می شود دست ز من برداری  ؟
بی خیالم بشوی ؟  زورکی نیست که عاشق شدن ما بر هم !  من اگر عشق نخواهم چه کنم !
بنده را آوردی ، که شوم عاشق تو ،
که برایت بشوم واله و حیران و  خراب ، 
مرحمت فرموده ، همه عشق و می و ساغر خود را تو زما بیرون کش؟
عذر من را بپذیر !   این امانت بده مخلوق دگر !
می روم تا کپه ام بگذارم.  صبح باید بروم بر سر کار ،
پی این بد بختی، پی یک لقمه نان!
به گمانم فردا ، جلوه عشق تو را می بینم ،   در نگاه غضب آلود رئیسم که چرا دیر شده ...... !
خوش به حالت که غمی نیست تو را ،
نه رئیسی داری ، نه خدایی عاشق  ، نه کسی بالا دست !
تو و یک آینه بی انصاف ، کج و کوله است و پر از گرد و غبار ، وقت آن نیست کمی آینه را پاک کنی ؟
خواب سنگین به سراغم آمد.     کم کمک خواب مرا پوشانید.
نیمه شب شد و صدایی آمد.   از دل خلوت شب، از درون خود من ،
 من خدایت هستم
هر چه را می خواهی، عاشقانه به تو تقدیم کنم.
تو خودت خواسته ای تا باشی !  به همان خنده شیرین تو سوگند که تو ، هر چه را می بینی .
ذهن خلاق خودت خلق نمود.
هر چه را خواسته ای آمده است.   من فقط ناظر بازی توام.
منتظر تا که چرا یا که که را خلق کنی! 
تو فقط یک لحظه و فقط یک لحظه ، ز ته دل ، ز درون ،
خواهشی نا محسوس ، نه به فریاد بلند ، بلکه از عمق وجود ، ز برای عدم خود بنما ،
تو همان لحظه دگر نا بودی ، به همان سادگی آمدنت .
خواهش بودن تو ، علت خلق همه عالم شد .  تو به اعماق وجودت بنگر، ز چه رو آمده ای روی زمین ،
پی حس کردن و این تجربه ها ،  حس این لحظه تو ، علت بودن توست .
تو فقط لب تر کن ، مثل آن روز نخست ، هر چه را می خواهی ، چه وجود و چه عدم ، 
بهر تو خواهد بود ، در همان لحظه خواستنت ،  و تو را یاد نباشد که چه با من گفتی ،
دلبرم حرف قشنگت این بود :
شهر زائیده شدن این باشد تا توانم که فلان کار کنم و در این خانه ره عشق نهان گشته و من می یابم.
پدرم آن آقا، خلق و خویش ، روشش ، میراثش ، همه اش راه مرا می سازد.
بنده می خواهم از این راه از این شهر به منزل برسم.
همه را با وسواس تو خودت آوردی ، همه را خلق نمودی همه را  ،
تو از آن روز که خودت  خواسته پیدا گشتی ، من شدم عاشق تو ، دست من نیست ،
تو را می خواهم ، به همین شکل و شمایل که خودت ساخته ای ،
شر و بی حوصله و بازیگوش ، مثل یک بچه پر جوش و خروش ، نا سزا گفتن تو باز مرا می خواند،
 که شوم عاشق تر،  هر چه معشوق به عاشق بزند حرف درشت ،
رشته عشق شود محکمتر .........................!
دیر بازی است به من سر نزدی !
نگرانت بودم، تا که آمد امشب و مرا باز به آواز قشنگت خواندی ! 
و به آواز بلند ، رمز شب را گفتی :
من چرا آمده ام روی زمین؟
باز هم بادم باش !                           مبر از یاد مرا
همه شب منتظر گرمی آغوش توام .
عشق بی حد و حساب من و تو بهر تو باد ............................ !
خواب من خواب نبود  !    پاسخی بود به بی مهری من ،
پاسخ یک عاشق ..................................
به خداوند قسم ، من از آن شب  ،
دل خود باخته ام بهر رسیدن
به عزیزم به خدا

 

?نوشته:جمال | در دوشنبه ٢٢ تیر ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

ما ز یاران چشم یاری داشتیم

خود غلط بود آن چه ما پنداشتیم

تا درخت دوستی برگی دهد

حالیا رفتیم و تخمی کاشتیم

گفت و گو آیین درویشی نبود

ور نه با تو ماجراها داشتیم

شیوه چشمت فریب جنگ داشت

ما غلط کردیم و صلح انگاشتیم

گلبن حسنت نه خود شد دلفروز

ما دم همت بر او بگماشتیم

نکته‌ها رفت و شکایت کس نکرد

جانب حرمت فرونگذاشتیم

گفت خود دادی به ما دل حافظا

ما محصل بر کسی نگماشتیم

ما بدین در نه پی حشمت و جاه آمده‌ایم

از بد حادثه این جا به پناه آمده‌ایم

ره رو منزل عشقیم و ز سرحد عدم

تا به اقلیم وجود این همه راه آمده‌ایم

سبزه خط تو دیدیم و ز بستان بهشت

به طلبکاری این مهرگیاه آمده‌ایم

با چنین گنج که شد خازن او روح امین

به گدایی به در خانه شاه آمده‌ایم

لنگر حکم تو ای کشتی توفیق کجاست

که در این بحر کرم غرق گناه آمده‌ایم

آبرو می‌رود ای ابر خطاپوش ببار

که به دیوان عمل نامه سیاه آمده‌ایم

حافظ این خرقه پشمینه بینداز که ما

از پی قافله با آتش آه آمده‌ایم
?نوشته:جمال | در پنجشنبه ۱۸ تیر ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

از درخت شاخه در آفاق ابر 

برگ های ترد باران ریخته! 

بوی لطف بیشه زاران بهشت

 با هوای صبحدم آمیخته!

  

سیم هر ساز از ثریا تا زمین

 خیزد از هر پرده آوازی حزین

  

هر که با آواز این ساز آشنا

 می کند در جویبار جان شنا!

 

 

دلربای آب شاد و شرمناک

 

عشق بازی می کند با جان خاک!

 

خاک خشک تشنه دریا پرست

 

زیر بازی های باران مست مست!

 

 

می شکافد دانه می بالد درخت

 می درخشد غنچه همچون روی بخت! 

باغ ها  سرشار از لبخندشان 

دشت ها سرسبز از پیوندشان 

چشمه و باغ و چمن فرزندشان

  

با تب تنهایی  جانکاه خویش 

زیر باران می سپارم راه خویش

 شرمسار از مهربانی های او

 می روم همراه باران کو به کو 

چیست این باران که دلخواه من است؟ 

زیر چتر او روانم روشن است

 

چشم دل وا می کنم

 

قصه ی یک قطره ی باران را تماشا می کنم:

?نوشته:جمال | در پنجشنبه ۱۸ تیر ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
خیلی زود دیر میشه

خیلی زود دیر میشه

?نوشته:جمال | در پنجشنبه ۱۸ تیر ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

کنار سیب و رازقی نشته عطر عاشقی...من از تبار خستگی بی خبر از دلبستگی عاشقم

این لحظه در هوای تو . گمشده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو . گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر در کوچه های در به در

مست و پریشون و خراب . هر آرزو نقش بر آب

شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

کنار هر ستاره ای نشسته ابر پاره ای

من از تبار سادگی بی خبر از دلدادگی

عاشقم...

ماه شدی ابر شدم...اشک شدم صبر شدی

برف شدم آب شدی...قصه شدم خواب شدی

لیلای من در یای من... آسوده در رویای من

این لحظه در هوای تو ...گمشده در صدای تو

من عاشقم مجنون تو...گمگشته در بارون تو

مجنون لیلی بی خبر در کوچه ها ی دربه در

مست و پریشون و خراب هر آرزو نقش بر آب

شاید که روزی عاقبت آروم بگیرد در دلت

?نوشته:جمال | در جمعه ٢٥ اردیبهشت ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

زندگی حکمت اوست...

زندگی دفتری از حادثه هاست...

چند برگی را تو ورق میزنی

 و مابقی را قسمت...!

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٩ فروردین ۱۳۸۸ | پيام هاي ديگران ()
 

بار خدایا

از عشق امروزمان چیزی کنار بگذار برای روزی که فراموش کردیم که عاشق بودیم

به اندازه ی یک مشت خاطره٬ یک لبخند تا بشکفد و ببارد و سیراب  کند وجودمان را عشق...

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

الهی به زیبایی سادگی

 

 به   والایی   اوج  افتادگی

 

 رهایم مکن جز به بند غمت 

 

 اسیرم مکن جز به آزادگی

توی بازار زمان                                                                                   

 

           همگی در گذریم                                                                                  

 

               همگی آمده ایم

 

                  تا که چیزی بخریم... 

 

                     بعضی از رهگذران                                                                          

 

                          خسته و کور وکرند                                                                              

 

                               بی توجه به همه                                                                                

 

                                     روز وشب در گذرند...

 

                                               از دل جمعیت

 

                                                  کسی از راه رسید

 

                                                      از میان همه شان

 

                                                           او فقط نور خرید.

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

خداوندا !

  در این برهوت عاطفه، 

 هر که را تتمه دلی برای مهر ورزیدن هست

  گرامی بدار و سرش را به سنگ جفا آشنا مکن. 

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

در انتظار طلوعی دیگر خواهم نشست ..

   تنها !

   بر گوشه ای از خاکستر وجودم ..

   طلوعی سرد ..

   تاریک ..

   و مثل همیشه

   برای مردمان دعا خواهم کرد !

   تا شفا پیدا کنند ..

   آنهایی که خود را گم کرده اند !

   آری ..

   " آنهایی که خود را گم کرده اند "

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

سحرگاهان که شبنم

 

آیتی از پاک بودن را

به گلها هدیه می بخشید ،

به آن محراب پاکش

آرزو کردم برایت

خوب دیدن ، خوب بودن ، خوب ماندن را

 

 

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

در دور دستها کسی رامی شناسم که قلبی به وسعت دریا دارد،

چشمهایش امتدادی ازغمگین ترین غروب خورشید زندگیشه،

تبسم لبانش گلچینی از غنچه های نو شکفته ی بهاری است،

دستهایش به اندازه ی تمام کهکشانها جای دارد و قدمهایش در ابتدای زندگیست .

او را و نگاههای عاشقانه اش را می شناسم نگاههایی مملو از یاس محبت .

او را که وجودش سرشار از آبی بیکران است،

او را که همراه نسیم صبا می وزد، آری او را می شناسم .

در دور دستهاست ولی دور دستی که همین نزدیکیهاست،

خانه اش پر از سادگی و صفا، کلبه ی بی ریا و محقر او را می شناسم،

او نیمه پنهان و روح گمشده ی من است، آسمان خانه اش همیشه آبی باد

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

تو که در باور مهتابی  عشق ، رنگ دریا داری ... فکر امروزت باش .

  به کجا می نگری ؟؟؟  زندگی ثانیه ایست ..

  وسعت ثانیه را می فهمی .

  می شود مثل نسیم ، بال در بال پرستو ، بوسه بر قلب شقایق بزنیم ...

  هیچ کس تنها نیست .....

  ما خدا را داریم ...................................................... !

 

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

نیمه شب در دل دهلیز خموش
ضربه پایی افکند طنین
دل من چون دل گلهای بهار
پر شدم از شبنم لرزان یقین
گفتم این اوست که باز آمده
جستم از جا و در آیینه گیج
بر خود افکندم با شوق نگاه
آه لرزید لبانم از عشق
تار شد چهره آیینه ز آه
شاید او وهمی را می نگریست
گیسویم در هم و لبهایم خشک
شانه ام عریان در جامه خواب
لیک در ظلمت دهلیز خموش
رهگذر هر دم می کرد شتاب
نفسم نا گه در سینه گرفت
گویی از پنجره ها روح نسیم
دید اندوه من تنها را
ریخت بر گیسوی آشفته من
 عطر سوزان اقاقی ها را
تند و بیتاب دویدم سوی در
ضربه پاها در سینه من
چون طنین نی در سینه دشت
لیک در ظلمت دهلیز خموش
ضربه پاها لغزید و گذشت
 باد آواز حزینی سر کرد

?نوشته:جمال | در یکشنبه ٤ اسفند ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

اشک من هویدا شد...

                         دیده ام چو دریا شد...

                          در میان اشک من ....

                                                        سایه تو پیدا شد...   

...
?نوشته:جمال | در دوشنبه ٢۱ بهمن ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()
 

آب زنید راه را هین که نگار می رسد

مژده دهید باغ را بوی بهار می رسد

راه دهید یار را ٫ آن مه ده چهار را

کز رخ نور بخش او نور نثار می رسد

چاک شده ست آسمان ٫ غلغله ای ست در جهان

عنبر و مشک می دمد٫ سنجق یار می رسد

رونق باغ می رسد٫ چشم و چراغ می رسد

غم به کناره میرود‌ ٫ مه به کنار می رسد

تیر روانه می رود  ٫ سوی نشانه می رود

ما چه نشسته ایم پس؟ شه ز شکار می رسد

باغ سلام می کند ٫ سرو قیام می کند

سبزه پیاده می رود ٫ غنچه سوار می رسد

خلوتیان آسمان تا چه شراب می خورند!

روح خراب و مست شد ٫ عقل خمار می رسد

چون برسی به کوی ما ٫ خامشی است خوی ما

زان که ز گفت و گوی ما‌٫ گرد و غبار می رسد

?نوشته:جمال | در پنجشنبه ۱٧ بهمن ۱۳۸٧ | پيام هاي ديگران ()