آسمونی
 

روزها

چون قطره هاي باران

در آبگيري كوچك؛

دركنار باغي پر از ستاره ايي به رنگ مهتاب

به دنبال هم ،

با شتابي به سرعت

نفسهاي عابري خسته

هم آغوش يكديگر

خاطراتی را به وسعت دريا

بر بوم بي نهايت شب

به تصوير مي كشد

نقشي؛

به وضوح آينه ي دلي شكسته

كه تك تك چهره هايش را

از من پنهان مي كند

 

?نوشته:جمال | در چهارشنبه ۳٠ فروردین ۱۳۸٥ | پيام هاي ديگران ()