آسمونی
 

شکسته آینه دلم

 

همان قطره اشک همیشگی

 

گوشه ی چشمانم

 

ستاره وار در بی نهایت شب

 

چون مرهمی

 

 زخمهای دلم را را نوازش می کند

 

 ای کاش در جویبار خونین  دیدگانم

 

به دریای از امید  سرازیر میشدم

 

و تا ساحل آرزو ها ی دورو درازم

 

به همراهی امواجی  پر خروش

 

 دست و پا می زدم

 

آری صدای مرغ دریایی

 

ندای امید است

 

 درپهنه آسمانی نیلگون

 

که چون چتری بی پایان

 

بر سرم سایه افکنده است

 

به همراهی  گرمی دستانش

 

از  چیز ی نخواهم هراسید

 

 حتی وقتی دوباره شکسته می شوم

 

 

?نوشته:جمال | در جمعه ۱٩ اسفند ۱۳۸٤ | پيام هاي ديگران ()