آسمونی
 

در ا نتهای ر و ز که دروازه غر و ب

وا ميشو د بخلوت مغمو م شا مگاه

آ هنگ پا ی خسته  ای از عمق د و ر دست

آ و ا ز ميدهد که ر وا ن شد کسی برا ه

چشما ی من بکا و ش نا آ شنا ی خو يش

ميجو  يد آ نکسی که روا ن است سو ی من

ا ما به عمق اين ره متر و ک ما نده نيست

غير ا ز خيا ل در هم و پرها يهو ی من

گا هی فرو ر و م بخيا لی که بيخيا ل

از روی لحظه لحظه عمرم گذ ر کنم

خو د را ز خو د بد ا نم و در ا ين ميا ن بهيچ

چو ن رفته ها نيا مده ا ند را هدا ر کنم

ليکن به عمق جا ده با ز آ ن صد ا ی پا

سر می کند تر ا نه و نزديک می شو د

خورشيد ر و ز می رود و ر و ز مير و د

کس سو ی من نيا مده تا ر يک می شو د

?نوشته:جمال | در دوشنبه ۸ خرداد ۱۳۸٥ | پيام هاي ديگران ()