آسمونی
عا شقم هنوز

   باران...   

عبورت به نرمی ِ همان بارانست از کوچه ی احساسم...

و حضورت به روشنی ِ همان حس:

دوست داشتنت!

و دلتنگی ِ این روزهای نبودنت به سختی ِ همان بغض ِ کوتاه است...

و انتظار ِ آمدنت گاهی می شود به تندی ِ رگباری و بر دلم می بارد...

گاهی هم می شود به زیبایی ِ همان خاک ِ باران خورده...

و من شده ام همان آسمان ِ آبی ِ آفتابی و...راه ِ آمدنت را روشن می کنم...

من...با چشمان ِ سیاه ِ تبدارم...چشم به راه ِ آمدنت دوخته ام...

بیا!

?نوشته:جمال | در سه‌شنبه ۱۳ تیر ۱۳۸٥ | پيام هاي ديگران ()