آسمونی
 

ای درخت استوار

تنها تکيه گاه من

دير هنگام فهميدم

 که آسمان غريب است 

با آن همه ستاره

وماه چه تنهاست.

بهار دلم را لحظه ای درنگ مکن

که من تنها به غروب پاييز راضيم

سالها سوز و سرمای  زمستان را

به اميد شکوفه هاروز شمرده ام!!!

کاش پرنده دلم را

آرزوی پرواز محال بود...

?نوشته:جمال | در جمعه ۱٩ اسفند ۱۳۸٤ | پيام هاي ديگران ()