امشب از آسمان دیده تو

 

روی شعرم ستاره می بارد

 

در زمستان دشت کاغذها

 

پنجه هایم جرقه می کارد

 

شعر دیوانه تب آلودم

 

شرمگین از شیار خواهش ها

 

پیکرش را دوباره می سوزد

 

عطش جاودان آتش ها

 

 

 

آری آغاز دوست داشتن است

 

گرچه پایان راه ناپیداست

 

من به پایان دگر نیندیشم

 

که همین دوست داشتن زیباست

 

از سیاهی چرا هراسیدن

 

شب پر از قطره های الماس است

 

آنچه از شب بجای می ماند

 

عطر خواب آور گل یاس است

 

 

 

آه بگذار گم شوم در تو

 

کس نیابد دگر نشانه من

 

روح سوزان و آه مرطوبت

 

بوزد بر تن ترانه من

 

آه بگذار زین دریچه باز

 

خفته بر بال گرم رویاها

 

همره روزها سفر گیرم

 

بگریزم زمرز دنیاها

 

 

 

دانی از زندگی چه می خواهم

 

من تو باشم...تو... پای تا سر تو

 

زندگی گر هزاره باره بود

 

بار دیگر تو ....بار دیگر تو

 

آن چه در من نهفته دریایی است

 

کی توان نهفتنم باشد

 

با تو زین سهمگین توفان

 

کاش یارای گفتنم باشد

 

 

 

بس که لبریزم از تو می خواهم

 

بروم در میان صحراها

 

سربسایم به سنگ کوهستان

 

تن بکوبم به موج دریاها

 

آری آغاز دوست داشتن است

 

گرچه پایان راه ناپیداست

 

من به پایان دگر نیندیشم

 

که همین دوست داشتن زیباست

/ 0 نظر / 5 بازدید