آسمان را بنگر که هنوز بعد صدها شب و روز

مثل ان روز نخست

گرم و ابی و پر از مهر به ما می خندد!

یا زمینی را که دلش از سردی شبهای خزان نه شکست و نه گرفت!

بلکه از عاطفه لبریز شد و نفسی از سر امید کشید

و در آغاز بهار دشتی از یاس سپید زیر پاهامان ریخت،

تا بگوید که هنوز پر امنیت احساس خداست!

/ 0 نظر / 4 بازدید