شب به روی گورهای کهنه می لغزید

 

 

 

در سکوت خسته و غمناک گورستان

 

 

 

بقعه ی دق کرده ، گم می شد به آرامی

 

 

 

در غباری از مه و خاکستر باران .

 

 

 

قاری پیری ، به روی پلّه ی مرطوب

 

 

 

سوره ی یاسین برای مرده ای می خواند

 

 

 

آخرین زاغ چنار پیر گورستان

 

 

 

خسته از پشت افق ها بال می افشاند .

 

 

 

بوی مرگ ، از خاک های جادّه  بر می خاست

 

 

 

دود وحشت از شیار سینه ی هر گور

 

 

 

پشت انبوه درختان کورسو می زد

 

 

 

شعله ی فانوسی از تک کلبه های دور.

 

 

 

در سر هر عابری ،  فریاد جغدی شوم

 

 

 

تخم افکاری غم انگیز و سیه می کاشت

 

 

 

زندگی در شعرهای خفته بر هر سنگ

 

 

 

پوچی افسانه ی نا باوری را داشت !

 

 

 

نیمه ی شب بود و مهتاب از شکاف ابر

 

 

 

رنگ می پاشید بر روح شب خاموش

 

 

 

دور از غوغای هستی ، هم چنان بودند

 

 

 

گورهای ناشناسی ، تنگ هم آغوش .

/ 0 نظر / 5 بازدید