می تراود مهتاب

                 می درخشد شبتاب

                 نیست یکدم شکند خواب به چشم کس و لیک

                غم این خفته چند

                خواب در چشم ترم میشکند.

 

                نگران با من استاده سحر

                صبح میخواهد از من

               کز مبارک دم او آورم این قوم به جان باخته را بلکه خبر

               در جگر لیکن خاری

               از ره این سفرم میشکند.

 

               نازک آرا تن ساق گلی

               که به جانش کشتم

               و به جان دادمش آب

               ای دریغا! به برم میشکند.

 

                دستها می سایم

                تا دری بگشایم

               برعبث می پایم

               که به در کس آید

               در و دیوار به هم ریخته شان

               بر سرم می شکند.

 

              می تراود مهتاب

             می درخشد شبتاب !

             مانده پای آبله از راه دراز

             بر دم دهکده مردی تنها

             کوله بارش بر دوش

             دست او بر در ، می گوید با خود :

            غم این خفته چند

            خواب در چشم ترم میشکند.

/ 1 نظر / 5 بازدید
احمد

معرفتت و عشقه ... ! یه بار شد یه نیم نگاهی به وب خرابه ما هم بندازی ... دمت قیژ